ขายเพลงเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้กับคนกลุ่มเดิมๆ
ทุนนิยม
แค่ไม่มีใครรู้สึกถึงมันได้เท่านั้นเอง
เพราะว่า การเมือง เป็นงานของรัฐบาล
ไม่ใช่งานของเรา หรือว่าใช่?
เราไม่ใช่วงการเมือง
แต่คุณเป็น , คุณเป็น
ฤดูหนาวนี้เราอยากได้
ซิงเกิ้ล 7 นิ้ว เพราะว่ามันคือเพลงพ๊อพ
[หนึ่งเพลง หนึ่งขณะ]
CD เพลงเดียว, แผ่นเฟล๊กซี่ (flexidisc) 5 นิ้ว, จดหมายข่าวถึงแฟนๆ ยาว 90 วินาที
เพราะว่าพวกมันคือ ดนตรีพ๊อพ
กวี, สังคมนิยม, สิทธิสตรีนิยม, สตรีเพศนิยม, การปฎิวัติ
[เพราะว่าเราเบื่อกับความน่าเกลียดของ สิ่งไร้คุณภาพ]
เรากลับบ้าน ทุกๆคืนและดมกลิ่นขยะที่ถูกเผา
ซาร่า เรคคอรด์ส
5 ขวบ อาทิตย์นี้
พฤศจิกายน 1992
จวบจนวันนี้ 10 กว่าปีจากคำประกาศอย่างองอาจของ Matt Haynes และ Clare Wadd แห่งซาร่าเรคคอร์ดส ตราแผ่นเสียงที่ออกแผ่นเสียง 7 นิ้ว ครบร้อยแผ่นและปิดตราอย่างเป็นทางการ ในปี 1995
แผ่นเสียง 7 นิ้วไม่ใช่ แผ่นเสียงคุณภาพสำหรับพวกหูทอง เสียงของมันไม่มีทางดีเท่ากับแผ่น 180 กรัม ที่จะเปิดอวดด้วย แอมป์หลอดชั้นเยี่ยม แผ่นเสียง 7 นิ้วไม่ใช่แผ่นที่จะเอาไปเปิดในคลับ เพราะฉะนั้นแผ่น 7 นิ้วจึงไม่มีเพลงเต้นรำ สำหรับ D.J. เพราฉะนั้นแผ่นเสียง 7 นิ้ว จึงเป็นสัญลักษณ์ ของเพลง พ๊อพ แผ่นเสียง 7 นิ้ว ขายกันที่ราว 99p ในอังกฤษ ซึ่งเป็นราคาที่ใครก็หาซื้อได้ เพราะว่าเพลงพ๊อพนั้นมีเอาไว้ เพื่อพรมความชุ่มชื่นให้กับ หัวใจของมนุษย์ เดินดิน สิ่งที่พรมความชุ่มชื้นให้กับหัวใจของมนุษย์เดินดิน คือความงดงามจากหัวใจ และสัมผัสได้ด้วยหัวใจ ไม่ใช่สิ่งที่นักวิจารณ์ ที่หยาบโลนจะจาบจ้วง และวิจารณ์ด้วยเหตุผลทางวิชาการ!! คอร์ดผิดๆ เมโลดี้เพี้ยนๆ และเสียงร้องหลงๆ แต่เต็มไปด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่ถูกต้อง เป็นสิ่งที่ทำให้แม๊ตและแคลร์ อิ่มเอมใจ สิ่งเดียวที่ต้องการความถูกต้องคือหัวใจ!!
เมื่อสารัตถะแห่งดนตรีไม่ใช่อาภรณ์ที่สวมใส่แต่เป็น จิตวิญญาณที่มีอยู่ภายใน เมื่อความสมบูรณ์ในจิตวิญญาณ การสวมใส่อาภรณ์ที่งดงาม อาภรณ์ก็จะยิ่งทำให้จิตวิญญาณนั้นๆ เปล่งปลั่งฉายประกายแห่งคุณค่าของตัวมัน แต่หากอาภรณ์ที่งดงามถูกสวมด้วยจิตสกปรกวิญญาณชั่ว!! อาภรณ์ที่งดงามนั้นก็รังแต่จะเป็นเพียง เครื่องปกปิดความโสมม เมื่อคนไม่ชอบที่จะสัมผัสถึงคุณค่าของจิตวิญญาณ แต่รักจะลูบคลำอาภรณ์ เนื่องด้วยความเข้าใจที่ง่ายกว่า นักวิจารณ์ ทั้งหลายจึงรักที่จะ
เขียนถึง ความงดงามของ ท่วงทำนอง พลังของการร้อง และการผสมผสาน ทั้งที่ทั้งหมดนั้นเป็นเพียง อาภรณ์ เมื่อรูปแบบ(Form)คือสิ่งที่จับต้องได้ง่าย เมื่อสิ่งที่เปลี่ยนไปตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบันในงานดนตรี นั้นเป็นแต่เพียง รูปแบบ และ กลวิธี(Technic)จึงเป็นการง่าย ที่จะพูดถึงมัน
แต่หาได้ พูดถึงสิ่งที่เป็นเนื้อแท้ของงานไม่
เมื่อคำว่า พ๊อพ ในทุกวันนี้ถูกเปลี่ยนแปลงไปเป็นคำจำกัดความ ของดนตรีแย่ๆที่ถูก สร้างขึ้นมาเพื่อขายโดยบริษัทใหญ่ไม่กี่บริษัท ที่ผูกขาดวงการเพลงจนแทบไม่เหลือที่ ให้กับ วงเล็กๆ ที่ทำงานด้วยหัวใจ งานเพลงกระแสหลัก ที่ถูกยึดครองโดยบริษัทใหญ่เพียงไม่กี่บริษัททั่วโลก การทำงานเพื่อขายแต่เพียงอย่างเดียวโดย ปลุกปั้นกระแส เปลี่ยนแปลงความหมายของคำ เพื่อที่จะเอื้อประโยชน์ แก่ตน คำว่าพ๊อพนั้นถูกกลายนิยามเพื่อที่จะนำมาใช้ กับ พวก ตุ๊กตาร้องเพลง และ คำว่าร๊อคนั้นนำเอามาใช้กับพวกเล่นกีตาร์ เสียงแสบแก้วหู อย่างที่ แม๊ต กล่าว “ทุนนิยม”
แค่ไม่มีใครจะรู้สึกได้ถึงมันเท่านั้นเอง
ในยุค ที่วิญญาณแห่งดนตรีที่ เหือดหายไปพร้อมกับ เงินตรา ที่เข้ามาแทนที่ MTV,[V],VH1, MCM ทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง สถานีวิทยุถูกผูกขาดด้วยบริษัทใหญ่ไม่กี่บริษัทและล้วนทำเพื่อ ธุรกิจขอ
งตน เพลงพ๊อพชั้นดีไม่มีที่เปิด แผ่นเสียง 7 นิ้วแทบจะขายไม่ได้อีกแล้วแต่หลายคนกลับเดินสวนกระแส The Lotus Eaters หันไปออกงานกับ ตราเล็กๆ ทั้งที่พวกเขาเคยยิ่งใหญ่ขนาด ออกงานกับ Arista (BMG) ; Roddy Frame แห่ง Aztec Camera เริ่มต้นชีวิตนักดนตรีด้วยการออกแผ่นเสียง 7 นิ้ว 2แผ่นกับตราเล็กๆ ในสก๊อตแลนด์ และเซ็นสัญญา ออกงาน ถึง 6 ชุด กับ WEA (WARNER) วันนี้เขาออก งานกับตราแผ่นเสียงที่ตั้งเอง; The Pale Fountains เริ่มต้นด้วยการออกแผ่นเสียงกับตราเล็กๆ
ในเบลเยี่ยม จนออกอัลบั้ม กับ Virgin Records วันนี้พวกเขาทำตราเอง ค่ายเพลงเล็กๆ เป็นจุดเริ่มต้นสำหรับหลายๆวง บางวงไม่เคยที่จะเดินออกจากค่ายเพลงเล็กๆเหล่านั้นเลย บางวงเดินผ่านไป ออกงานกับค่ายใหญ่ และหลายวงที่หวนกลับมาสู่ค่ายเพลงเล็กที่ซื่อสัตย์ต่อตัวเอง ต่อคนฟัง และต่อจิตวิญญาณของนักดนตรี
ดนตรีกลายเป็นอุตสาหกรรมผูกขาด ในต้นทศวรรษ ที่ 90 หลังจาก MTV มีสาขาทั่วโลก
การยัดเยียดเพลงให้กับ คนฟังทำให้ ความสะดวกทั้งหลายเกิดขึ้นโดยที่ไม่ต้อง ตามหาข้อมูลกันเอง ร้านขายเทป ไม่จำเป็นต้องมีตัวเลือกมาก เพียงแต่ขายตัวที่ถูกเปิดโฆษณา โลกของดนตรีเต็มไปด้วยสิ่งแปลกปลอมที่ไร้คุณภาพ นักดนตรีพ๊อพที่มีหัวใจ ต่างต่อสู้ กับธุรกิจที่กำลังกลืนกิน โลกแห่งดนตรี ในแบบของพวกเขา!! แต่พวกเรากลับละทิ้งพวกเขาอย่างไม่ใยดี เพียงเพราะว่า เราไม่ได้ฟังเพลงของพวกเขาจากวิทยุและโทรทัศน์ ของพวกนายทุนไร้สามัญสำนึก
“เพราะว่าเราเบื่อกับความน่าเกลียดของสิ่งไร้คุณภาพ”
และเราเบื่อมากกว่ากับงานไร้คุณภาพที่แสร้งทำตัวเป็นงานคุณภาพ!!
เพราะว่า หัวใจของเราจะหมุน 45 รอบต่อนาที ไม่ช้าไม่เร็วไปกว่านี้จนวันตาย!!
