tag:blogger.com,1999:blog-8514595806063114642011-04-21T13:36:50.578-07:00Da Jazz Kittenhttp://www.blogger.com/profile/16356820257608134638noreply@blogger.comBlogger31100tag:blogger.com,1999:blog-851459580606311464.post-53432617569720344612007-08-15T11:24:00.001-07:002007-08-15T11:24:51.712-07:00ไม่ใช่เพราะว่าผมอยากจะล้มร่าง เพราะว่าถ้าผมอยากจะล้มร่างผมคงจะไป เลือกไม่ผ่าน แต่เพราะว่า<br /><br />ผมรังเกียจ การบังคับลงประชามติหรือเลือกตั้ง ซึ่งเป็นความเสื่อมตั้งแต่ รัฐธรรมนูญฉบับ(หลอก) ประชาชนปี 40 ว่าการเลือกตั้งเป็นหน้าที่<br /><br />ผมรังเกียจการใช้งบประมาณอย่างมหาศาล ในการ PR ของรัฐบาลเพียงเพื่อการสร้างความชอบธรรมให้กับรัฐธรรมนูญ<br /><br />ผมไม่เห็นว่าการลงประชามติครั้งนี้มีทางเลือกแต่อย่างใด คือถ้าไม่เอาผมก็ต้องรู้ทางออก ไม่ใช่ไม่รู้อนาคตแบบนี้<br /><br /> สุดท้ายผมไม่ได้เห็นพ้องด้วยกับ กลุ่มการเคลื่อนไหวไม่ให้รับร่าง จนถึงผิดหวังในตัวอาจารย์ นิธิ ที่อยู่ๆ โพล่งคำว่า ประชาธิปไตยครึ่งใบออกมา ผมก็ไม่เคยเห็นว่ามันจะเคยเต็มใบตรงไหน เสียใจมากที่อาจาร์ย โพล่งคำเชยๆ ที่พวก โฆษณาชวนเชื่อชอบใช้ออกมา และไม่เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งกับการลงมติไม่รับร่างเพื่อนำไปสู่การ บีบคั้นให้รัฐบาลนำเอา รัฐธรรมนูญปี 40 มาใช้ เพราะมันไม่มีหลักการและการรับประกันแต่อย่าง<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/851459580606311464-5343261756972034461?l=dajazzkitten.blogspot.com' alt='' /></div>Da Jazz Kittenhttp://www.blogger.com/profile/16356820257608134638noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-851459580606311464.post-37375793518129750592007-07-31T06:36:00.000-07:002007-07-31T06:36:18.092-07:00<a href="http://bp2.blogger.com/_zOUtWa1Lebc/Rq82X73e-HI/AAAAAAAAABE/gqDiq4AkO9g/s1600-h/L491117103916.jpg"><span style="font-size:130%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093349488414619762" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_zOUtWa1Lebc/Rq82X73e-HI/AAAAAAAAABE/gqDiq4AkO9g/s400/L491117103916.jpg" border="0" /></span></a><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><strong>ประวัติศาสตร์โลกใน 6 แก้ว<br /></strong>แปลจาก<br />A HISTORY OF THE WORLD IN 6 GLASSES </span></span><div><span style="font-family:arial;font-size:130%;">เขียนโดย</span></div><div><span style="font-family:arial;font-size:130%;">TOM STANDAGE<br />แปลโดย<br />คุณากร วาณิชย์วิรุฬห์ </span></div><div><span style="font-family:arial;font-size:130%;">จัดพิมพ์โดย : สนพ.มติชน </span></div><div><span style="font-family:arial;font-size:130%;">พิมพ์ครั้งที่ 1 : สำนักพิมพ์มติชน ตุลาคม 2549</span></div><div><span style="font-family:arial;font-size:130%;">กระดาษปอนด์เหลือง ปกอ่อน </span></div><div><span style="font-family:arial;font-size:130%;">จำนวนหน้า : 284 หน้า </span></div><div><span style="font-family:arial;font-size:130%;">ขนาดหนังสือ : 14.6 cm. x 25 cm. </span></div><div><span style="font-family:arial;font-size:130%;">ISBN : 974-323-839-5<br /></span></div><div><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;"><strong>หนังสือแปลยอดแย่เล่มล่าสุดทีได้อ่าน</strong><br /></span></div></span><br /><div><span style="font-family:arial;font-size:130%;">เห็นโฆษณาในศิลปวัฒนธรรม อืมมม!! เครื่องดื่มทั้งหลาย เนี่ยเป็นที่ชื่นชอบของผมทั้งนั้น คิดว่าจะต้องน่าสนใจมากๆ ก็เลยไปหามาอ่านที่ไหนได้ หงุดหงิดชะมัดยาด ส่ง e-mail ไป มติชน ก็ไม่เห็นจะกล้าเอามาพิมพ์</span></div><div><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;">เอามาเขียนลงบล๊อกเล่นๆดีกว่า<br /><br />1. การใช้คำว่าศตวรรษที่ 6-5-4 หรือะไรก็ตามก่อนคริสตศักราชเป็นเรื่อง ปวดเศียรเวียนเกล้า สำหรับผู้อ่าน การคำนวนหาเป็นจำนวนปีเป็นพุทธศักราชไม่ได้ ก็แปลว่า 600-500-400 ปีก่อน คริสตกาล ก็ยังพอจะอภัย นี่ท่านเล่นกันมาแบบ “the sixth century before Christ” ศตวรรษที่6 ก่อนคริสตศักราช อาจจะไม่ผิด แต่ว่ามันขวางหูขวางตาชะมัดเลยพับผ่าสิ<br /></span></div></span><br /><div><span style="font-family:arial;font-size:130%;">2. หน้า 46 คำว่า Pint อ่านว่า ไพ้ท์ ไม่ใช่พินท์ ไม่ว่คุณจะไปสั่งเบียร์ 1 พินท์ ที่บาร์ไหนไม่ว่า อังกฤษ อเมริกา หรือว่าประเทศไทย บาร์เทนเดอร์ คงงงทั้งนั้น<br /></span></div><br /><div><span style="font-family:arial;font-size:130%;">3. คำว่า gazelle แปลว่าละมั่ง<br /></span></div><br /><div><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;">4. หน้า 120 ปี 1920 น่าจะเป็นปี 1620 มากกว่ามั้ง<br /></span></div></span><br /><div><span style="font-family:arial;font-size:130%;">5. หน้า 133 คำว่า บูร์บง คำนี้ไม่ได้อ้างอิงภาษาอังกฤษ ผมว่าน่าจะแปลมาจากคำว่า Bourbon ทีนี้ คำว่า Bourbon เป็นชื่อสกุลของราชสกุลของฝรั่งเศส ตลอดจน ราชสกุลของสเปนในปัจจุบันอ่านว่า บูร์บง แต่ เมื่อมันอยู่ในอเมริกา ไม่ว่า จะเป็น Bourbon Street </span></div><div><span style="font-family:arial;font-size:130%;">(เบอร์บิ้น สตรีท ) หรือว่า วิสกี้ที่ทำจากข้าวโพด ก็อ่านว่า เบอร์เบิ้น ไม่มีบาร์เทนเด้อร์ ที่รู้จักเหล้า บูร์บง หรอกครับ แม้แต่ในฝรั่งเศส หรือ สเปน ก็ตาม</span></div><div><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span></div><div><span style="font-family:Arial;font-size:130%;"></span> </div><div><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">หลังๆเจองานชุ่ยๆของมติชนบ่อย พาลหมดศรัทธา คุยกับเพื่อนรุ่นแก่ๆ เค้าบอกว่าเค้าหมดศรัทธากันไปนานแล้ว </span></div><div><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">แต่เรายังไม่อยากหมดหนิ</span></div><div><span style="font-family:Arial;font-size:130%;">อยากได้มติชนที่ทำงานคุณภาพคืนกลับมาจังเลย</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/851459580606311464-3737579351812975059?l=dajazzkitten.blogspot.com' alt='' /></div>Da Jazz Kittenhttp://www.blogger.com/profile/16356820257608134638noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-851459580606311464.post-7870430270676779772007-06-20T11:24:00.000-07:002007-06-20T11:24:30.814-07:00<span style="font-size:130%;">12 นิ้ว, ดิจิแพค (digipak), อาทิตย์หน้าซื้อ ภาค 2 แล้วก็ อัลบั้ม </span><span style="font-size:130%;"> <a href="http://bp0.blogger.com/_zOUtWa1Lebc/RnlrhEuBrjI/AAAAAAAAAAc/eP0Ajukcgig/s1600-h/2-TWI007.JPG"><span style="font-size:130%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5078208270783589938" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_zOUtWa1Lebc/RnlrhEuBrjI/AAAAAAAAAAc/eP0Ajukcgig/s320/2-TWI007.JPG" border="0" /></span></a><br />ขายเพลงเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้กับคนกลุ่มเดิมๆ<br />ทุนนิยม<br />แค่ไม่มีใครรู้สึกถึงมันได้เท่านั้นเอง<br />เพราะว่า การเมือง เป็นงานของรัฐบาล<br />ไม่ใช่งานของเรา หรือว่าใช่?<br />เราไม่ใช่วงการเมือง<br />แต่คุณเป็น , คุณเป็น<br />ฤดูหนาวนี้เราอยากได้<br />ซิงเกิ้ล 7 นิ้ว เพราะว่ามันคือเพลงพ๊อพ<br />[หนึ่งเพลง หนึ่งขณะ]<br />CD เพลงเดียว, แผ่นเฟล๊กซี่ (flexidisc) 5 นิ้ว, จดหมายข่าวถึงแฟนๆ ยาว 90 วินาที<br />เพราะว่าพวกมันคือ ดนตรีพ๊อพ<br />กวี, สังคมนิยม, สิทธิสตรีนิยม, สตรีเพศนิยม, การปฎิวัติ<br />[เพราะว่าเราเบื่อกับความน่า</span><a href="http://bp0.blogger.com/_zOUtWa1Lebc/RnlsNEuBrnI/AAAAAAAAAA8/392Sv0TfXdw/s1600-h/cover-pacificst%5B1%5D.jpg"></a><span style="font-size:130%;">เกลียดของ สิ่งไร้คุณภาพ]<br /><br />เรากลับบ้าน ทุกๆคืนและดมกลิ่นขยะที่ถูกเผา<br /><br />ซาร่า เรคคอรด์ส </span><a href="http://bp3.blogger.com/_zOUtWa1Lebc/Rnlrg0uBrhI/AAAAAAAAAAM/P1ouh9rFmqQ/s1600-h/OT_PFKIDS2.GIF"><span style="font-size:130%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5078208266488622610" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_zOUtWa1Lebc/Rnlrg0uBrhI/AAAAAAAAAAM/P1ouh9rFmqQ/s320/OT_PFKIDS2.GIF" border="0" /></span></a><span style="font-size:130%;"><br />5 ขวบ อาทิตย์นี้<br />พฤศจิกายน 1992<br /><br />จวบจนวันนี้ 10 กว่าปีจากคำประกาศอย่างองอาจของ Matt Haynes และ Clare Wadd แห่งซาร่าเรคคอร์ดส ตราแผ่นเสียงที่ออกแผ่นเสียง 7 นิ้ว ครบร้อยแผ่นและปิดตราอย่างเป็นทางการ ในปี 1995<br /><br />แผ่นเสียง 7 นิ้วไม่ใช่ แผ่นเสียงคุณภาพสำหรับพวกหูทอง เสียงของมันไม่มีทางดีเท่ากับแผ่น 180 กรัม ที่จะเปิดอวดด้วย แอมป์หลอดชั้นเยี่ยม แผ่นเสียง 7 นิ้วไม่ใช่แผ่นที่จะเอาไปเปิดในคลับ เพราะฉะนั้นแผ่น 7 นิ้วจึงไม่มีเพลงเต้นรำ สำหรับ D.J. เพราฉะนั้นแผ่นเสียง 7 นิ้ว จึงเป็นสัญลักษณ์ ของเพลง พ๊อพ แผ่นเสียง 7 นิ้ว ขายกันที่ราว 99p ในอังกฤษ ซึ่งเป็นราคาที่ใครก็หาซื้อได้ เพราะว่าเพลงพ๊อพนั้นมีเอาไว้ เพื่อพรมความชุ่มชื่นให้กับ หัวใจของมนุษย์ เดินดิน สิ่งที่พรมความชุ่มชื้นให้กับหัวใจของมนุษย์เดินดิน คือความงดงามจากหัวใจ และสัมผัสได้ด้วยหัวใจ ไม่ใช่สิ่งที่นักวิจารณ์ ที่หยาบโลนจะจาบจ้วง และวิจารณ์ด้วยเหตุผลทางวิชาการ!! คอร์ดผิดๆ เมโลดี้เพี้ยนๆ และเสียงร้องหลงๆ แต่เต็มไปด้วยทุกสิ่งทุกอย่างที่ถูกต้อง เป็นสิ่งที่ทำให้แม๊ตและแคลร์ อิ่มเอมใจ สิ่งเดียวที่ต้องการความถูกต้องคือหัวใจ!!<br /><br />เมื่อสารัตถะแห่งดนตรีไม่ใช่อาภรณ์ที่สวมใส่แต่เป็น จิตวิญญาณที่มีอยู่ภายใน เมื่อความสมบูรณ์ในจิตวิญญาณ การสวมใส่อาภรณ์ที่งดงาม อาภรณ์ก็จะยิ่งทำให้จิตวิญญาณนั้นๆ เปล่งปลั่งฉายประกายแห่งคุณค่าของตัวมัน แต่หากอาภรณ์ที่งดงามถูกสวมด้วยจิตสกปรกวิญญาณชั่ว!! อาภรณ์ที่งดงามนั้นก็รังแต่จะเป็นเพียง เครื่องปกปิดความโสมม เมื่อคนไม่ชอบที่จะสัมผัสถึงคุณค่าของจิตวิญญาณ แต่รักจะลูบคลำอาภรณ์ เนื่องด้วยความเข้าใจที่ง่ายกว่า นักวิจารณ์ ทั้งหลายจึงรักที่จะ</span><a href="http://bp2.blogger.com/_zOUtWa1Lebc/Rnlr5kuBrmI/AAAAAAAAAA0/yMhWmDt53-U/s1600-h/OT_PFAD.JPG"><span style="font-size:130%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5078208691690384994" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_zOUtWa1Lebc/Rnlr5kuBrmI/AAAAAAAAAA0/yMhWmDt53-U/s320/OT_PFAD.JPG" border="0" /></span></a><span style="font-size:130%;">เขียนถึง ความงดงามของ ท่วงทำนอง พลังของการร้อง และการผสมผสาน ทั้งที่ทั้งหมดนั้นเป็นเพียง อาภรณ์ เมื่อรูปแบบ(Form)คือสิ่งที่จับต้องได้ง่าย เมื่อสิ่งที่เปลี่ยนไปตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน<br />ในงานดนตรี นั้นเป็นแต่เพียง รูปแบบ และ กลวิธี(Technic)จึงเป็นการง่าย ที่จะพูดถึงมัน<br />แต่หาได้ พูดถึงสิ่งที่เป็นเนื้อแท้ของงานไม่<br /><br />เมื่อคำว่า พ๊อพ ในทุกวันนี้ถูกเปลี่ยนแปลงไปเป็นคำจำกัดความ ของดนตรีแย่ๆที่ถูก สร้างขึ้นมาเพื่อขายโดยบริษัทใหญ่ไม่กี่บริษัท ที่ผูกขาดวงการเพลงจนแทบไม่เหลือที่ ให้กับ วงเล็กๆ ที่ทำงานด้วยหัวใจ งานเพลงกระแสหลัก ที่ถูกยึดครองโดยบริษัทใหญ่เพียงไม่กี่บริษัททั่วโลก การทำงานเพื่อขายแต่เพียงอย่างเดียวโดย ปลุกปั้นกระแส เปลี่ยนแปลงความหมายของคำ เพื่อที่จะเอื้อประโยชน์ แก่ตน คำว่าพ๊อพนั้นถูกกลายนิยามเพื่อที่จะนำมาใช้ กับ พวก ตุ๊กตาร้องเพลง และ คำว่าร๊อคนั้นนำเอามาใช้กับพวกเล่นกีตาร์ เสียงแสบแก้วหู อย่างที่ แม๊ต กล่าว “ทุนนิยม”<br />แค่ไม่มีใครจะรู้สึกได้ถึงมันเท่านั้นเอง<br /><br />ในยุค ที่วิญญาณแห่งดนตรีที่ เหือดหายไปพร้อมกับ เงินตรา ที่เข้ามาแทนที่ MTV,[V],VH1, MCM ทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง สถานีวิทยุถูกผูกขาดด้วยบริษัทใหญ่ไม่กี่บริษัทและล้วนทำเพื่อ ธุรกิจขอ</span><a href="http://bp0.blogger.com/_zOUtWa1Lebc/RnlrhEuBrkI/AAAAAAAAAAk/iu5lIxeohlo/s1600-h/big-sleeve_mow%5B1%5D.jpg"><span style="font-size:130%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5078208270783589954" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" height="212" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_zOUtWa1Lebc/RnlrhEuBrkI/AAAAAAAAAAk/iu5lIxeohlo/s320/big-sleeve_mow%5B1%5D.jpg" width="195" border="0" /></span></a><span style="font-size:130%;">งตน เพลงพ๊อพชั้นดีไม่มีที่เปิด แผ่นเสียง 7 นิ้วแทบจะขายไม่ได้อีกแล้ว<br /><br />แต่หลายคนกลับเดินสวนกระแส The Lotus Eaters หันไปออกงานกับ ตราเล็กๆ ทั้งที่พวกเขาเคยยิ่งใหญ่ขนาด ออกงานกับ Arista (BMG) ; Roddy Frame แห่ง Aztec Camera เริ่มต้นชีวิตนักดนตรีด้วยการออกแผ่นเสียง 7 นิ้ว 2แผ่นกับตราเล็กๆ ในสก๊อตแลนด์ และเซ็นสัญญา ออกงาน ถึง 6 ชุด กับ WEA (WARNER) วันนี้เขาออก งานกับตราแผ่นเสียงที่ตั้งเอง; The Pale Fountains เริ่มต้นด้วยการออกแผ่นเสียงกับตราเล็กๆ<br />ในเบลเยี่ยม จนออกอัลบั้ม กับ Virgin Records วันนี้พวกเขาทำตราเอง ค่ายเพลงเล็กๆ เป็นจุดเริ่มต้นสำหรับหลายๆวง บางวงไม่เคยที่จะเดินออกจากค่ายเพลงเล็กๆเหล่านั้นเลย บางวงเดินผ่านไป ออกงานกับค่ายใหญ่ และหลายวงที่หวนกลับมาสู่ค่ายเพลงเล็กที่ซื่อสัตย์ต่อตัวเอง ต่อคนฟัง และต่อจิตวิญญาณของนักดนตรี<br /></span><a href="http://bp0.blogger.com/_zOUtWa1Lebc/RnlrhEuBrlI/AAAAAAAAAAs/z2LcUAGCq5A/s1600-h/Lotus-Eaters-No-Sense-Of-Sin--109253%5B1%5D.jpg"><span style="font-size:130%;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5078208270783589970" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" height="188" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_zOUtWa1Lebc/RnlrhEuBrlI/AAAAAAAAAAs/z2LcUAGCq5A/s320/Lotus-Eaters-No-Sense-Of-Sin--109253%5B1%5D.jpg" width="183" border="0" /></span></a><span style="font-size:130%;"><br />ดนตรีกลายเป็นอุตสาหกรรมผูกขาด ในต้นทศวรรษ ที่ 90 หลังจาก MTV มีสาขาทั่วโลก<br />การยัดเยียดเพลงให้กับ คนฟังทำให้ ความสะดวกทั้งหลายเกิดขึ้นโดยที่ไม่ต้อง ตามหาข้อมูลกันเอง ร้านขายเทป ไม่จำเป็นต้องมีตัวเลือกมาก เพียงแต่ขายตัวที่ถูกเปิดโฆษณา โลกของดนตรีเต็มไปด้วยสิ่งแปลกปลอมที่ไร้คุณภาพ นักดนตรีพ๊อพที่มีหัวใจ ต่างต่อสู้ กับธุรกิจที่กำลังกลืนกิน โลกแห่งดนตรี ในแบบของพวกเขา!! แต่พวกเรากลับละทิ้งพวกเขาอย่างไม่ใยดี เพียงเพราะว่า เราไม่ได้ฟังเพลงของพวกเขาจากวิทยุและโทรทัศน์ ของพวกนายทุนไร้สามัญสำนึก<br /><br />“เพราะว่าเราเบื่อกับความน่าเกลียดของสิ่งไร้คุณภาพ”<br />และเราเบื่อมากกว่ากับงานไร้คุณภาพที่แสร้งทำตัวเป็นงานคุณภาพ!!<br />เพราะว่า หัวใจของเราจะหมุน 45 รอบต่อนาที ไม่ช้าไม่เร็วไปกว่านี้จนวันตาย!!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/851459580606311464-787043027067677977?l=dajazzkitten.blogspot.com' alt='' /></div>Da Jazz Kittenhttp://www.blogger.com/profile/16356820257608134638noreply@blogger.com1